Podcast o Podstawy i praktyka higieny dentystycznej

Přepis

Tereza: Wyobraź sobie, że siedzisz na egzaminie… i wylosowujesz pytanie: 'Opisz typowy dzień pracy w gabinecie stomatologicznym.' Mnóstwo ludzi zaczęłoby teraz panikować i coś wymyślać. Ale ty nie. Bo to jest jedna z tych rzeczy, która odróżnia przeciętną ocenę od tej najlepszej.

Ondřej: Dokładnie tak. To pytanie, które wygląda na proste, ale kryje w sobie mnóstwo szczegółów. A my dziś pokażemy, jak na nie odpowiedzieć tak, żeby egzaminator tylko kiwał głową. W ciągu dziesięciu minut będziecie znać poranną i wieczorną rutynę gabinetu lepiej niż własne buty.

Tereza: No to zaczynamy. Słuchacie podcastu Studyfi.

Tereza: Ondrzeju, zacznijmy więc od początku. Gabinet jest jeszcze pusty, na zewnątrz świta… Co się dzieje, zanim w ogóle wejdzie pierwszy pacjent?

Ondřej: Dobre pytanie. Ten poranny rytuał jest absolutnie kluczowy dla bezpieczeństwa wszystkich. Po pierwsze — porządnie wywietrzyć. Świeże powietrze to podstawa. Zaraz potem sprawdzam funkcjonalność wszystkich urządzeń. Głównie kompresor i fotel dentystyczny, tak zwany unit.

Tereza: Czyli w zasadzie taka kontrola techniczna, czy wszystko 'działa' jak należy.

Ondřej: Dokładnie. A potem przychodzi kolej na wodę. Wszystkie drogi wodne w unicie, a także ssaki muszą być rano dokładnie przepłukane czystą wodą. Przez noc woda stoi w wężach, a to idealne środowisko dla mikroorganizmów. W zasadzie z tych węży wyganiamy takie małe 'nocne potworki'.

Tereza: To dość żywa wizja. Czyli żadnej stojącej wody z nocy dla pacjentów. Co dalej?

Ondřej: Kiedy węże są czyste, wycieram i dezynfekuję wszystkie powierzchnie robocze. Naprawdę wszystkie. Stolik, lampa, uchwyty… A na koniec to najważniejsze – przygotowuję sterylne zestawy narzędzi i cały materiał, który będziemy potrzebować tego dnia. Wszystko musi być pod ręką i stuprocentowo czyste.

Tereza: To brzmi jak mnóstwo przygotowań. A co ze zwykłym sprzątaniem w ciągu dnia i po nim? To nie tylko wziąć szmatę i wytrzeć podłogę, prawda?

Ondřej: Oby to było takie proste. Wcale nie. Sprzątanie odbywa się codziennie i zawsze na mokro. Suchą szmatą czy miotłą tylko wzniecalibyśmy kurz, a z nim i mikroby. Używa się specjalnych detergentów i środków dezynfekujących.

Tereza: I te środki pewnie nie są byle jakie, prawda?

Ondřej: Zdecydowanie nie. Muszą mieć dokładnie określone spektrum działania, które jest opisane w zatwierdzonym planie dezynfekcji gabinetu. Każdy gabinet ma taki 'rozkład jazdy' na sprzątanie, którego ściśle się trzyma. Ale teraz nadejdzie ten najważniejszy szczegół, na którym często 'łapie się' na egzaminie.

Tereza: Dawaj!

Ondřej: Rozdzielenie narzędzi do sprzątania. Musisz pamiętać, że do sprzątania samego gabinetu — czyli powierzchni roboczych, podłogi wokół fotela i tym podobnych — używa się zupełnie innych narzędzi niż do sprzątania toalety czy poczekalni. Muszą być oznaczone kolorami.

Tereza: Czyli czerwone wiadro do toalety, niebieskie do gabinetu. To ma doskonały sens, nie chcesz przenosić bakterii z toalety do fotela dentystycznego.

Ondřej: Dokładnie tak. Byłoby to… nieprzyjemne. I jeszcze jedna rzecz odnośnie chemii: środki dezynfekujące do podłóg i powierzchni muszą być regularnie zmieniane. Nazywa się to rotacją chemii.

Tereza: Po co to się robi? Żeby te bakterie się do tego nie przyzwyczaiły?

Ondřej: W zasadzie tak. Robi się to po to, żeby zapobiec powstawaniu oporności mikroorganizmów. Żebyśmy nadal mogli je niezawodnie niszczyć i nie wyhodowali sobie w gabinecie jakichś 'superbakterii'.

Tereza: Mówiliśmy o codziennym sprzątaniu. Ale co z takim dużym, generalnym sprzątaniem? Jak w domu przed świętami Bożego Narodzenia?

Ondřej: Dokładnie tak, tyle że tutaj jest to nakazane regulaminem. Regularnie przeprowadza się generalne sprzątanie wszystkich pomieszczeń. A przez to rozumiem absolutnie wszystkich, włącznie z myciem wnętrz szaf i szuflad. Nic nie jest pomijane.

Tereza: A jest w tym jeszcze jakiś haczyk? Coś, o czym powinniśmy wspomnieć?

Ondřej: Zdecydowanie! Regulamin nakłada jeszcze jeden bardzo specyficzny obowiązek. Co dwa lata gabinet musi być kompletnie odmalowany. To nie jest tylko zalecenie, to obowiązek. A dowód odmalowania gabinet musi zachować na wypadek ewentualnej kontroli z sanepidu.

Tereza: Czyli podsumowując: codzienne sprzątanie na mokro, oddzielne narzędzia, rotacja chemii i co dwa lata malarz. To jest niezły system.

Ondřej: To system, który zapewnia maksymalne bezpieczeństwo zarówno dla pacjenta, jak i dla personelu.

Tereza: Dobrze, ostatni pacjent wyszedł, dzień się kończy. Co się dzieje teraz? Jak gabinet przygotowuje się do 'snu'?

Ondřej: Wieczorna procedura jest równie ważna jak ta poranna. Zaczynamy znowu od ssaków i węży. Tym razem najpierw zasysa się przez nie około półtora litra czystej wody, żeby mechanicznie oczyścić je z resztek.

Tereza: Taki szybki przepłuk na koniec dnia.

Ondřej: Tak. A zaraz potem zasysa się do nich specjalny żel dezynfekujący. Na przykład Dekasept. Ten żel zostaje w wężach przez całą noc i aktywnie je dezynfekuje. To jest powód, dla którego rano musimy je ponownie przepłukać czystą wodą.

Tereza: Aha! Krąg się zamyka. Co z resztą unitu?

Ondřej: Ten musi być kompletnie dekontaminowany. To znaczy wyczyścić i zdezynfekować cały fotel, spluwaczkę, gdzie trzeba wyczyścić też to małe sitko, wszystkie stoliki pomocnicze, lampy… po prostu wszystko, czego my lub pacjent dotknęliśmy.

Tereza: A co z narzędziami i odpadkami?

Ondřej: Wszystkie niebezpieczne i infekcyjne odpady muszą zniknąć z gabinetu każdego dnia. Bez wyjątku. Użyte narzędzia wkłada się do roztworu dezynfekcyjnego lub do specjalnej myjki, a brudne pranie segreguje. Nic nie zostaje na drugi dzień.

Tereza: A co ze sterylizacją?

Ondřej: Jeśli tak robią w gabinecie, to właśnie teraz jest idealny czas, żeby włączyć cykl sterylizacji na noc. Narzędzia wysterylizują się przez noc i rano będą gotowe. I ostatni krok: każdy cykl musi być starannie zapisany w dzienniku sterylizacji. Bez zapisu, jakby się to nie wydarzyło.

Tereza: Wow. Jest tego naprawdę dużo. Więc wracając do tego naszego pytania egzaminacyjnego z początku…

Ondřej: Dokładnie. Teraz już wiesz, że to nie tylko 'rano otworzyć, wieczorem zamknąć'. To rozbudowany system kroków, które zapewniają, że środowisko w gabinecie jest bezpieczne. Od porannego przepłukania węży aż po wieczorny wpis do dziennika sterylizacji. A kiedy to wszystko wspomnisz, masz gwarantowaną świetną ocenę.

Tereza: Perfekt. Dziękuję, Ondrzeju. Myślę, że teraz nasi słuchacze wiedzą, jak naprawdę działa funkcjonowanie gabinetu. Przejdźmy teraz do kolejnego tematu.

Tereza: Więc dezynfekcją pozbyliśmy się większości paskudztw, ale nie wszystkich. Teraz przychodzi kolej na najwyższą ligę, prawda Ondrzeju? Absolutna czystość.

Ondřej: Dokładnie tak, Terezo. Mówimy o sterylizacji! To proces, który niszczy absolutnie wszystko, co żywe. Wszystkie mikroorganizmy, włącznie z tymi najbardziej odpornymi zarodnikami bakteryjnymi. To jest koniec.

Tereza: Żadnych ocalałych. To brzmi ostro. Jak to się więc robi w praktyce? Od czego zaczniemy?

Ondřej: Zaczniemy od tych najpopularniejszych metod, a są to sterylizacje fizyczne. Wykorzystują ciepło lub promieniowanie. To taka klasyka w każdym gabinecie.

Tereza: Fajnie, więc ciepło. Wyobrażam sobie jakąś supergorącą piekarnik. Tak?

Ondřej: W zasadzie tak! Pierwsza to sterylizacja gorącym powietrzem. Medium to suche, gorące powietrze, które krąży w metalowym, dobrze izolowanym urządzeniu.

Tereza: A co mogę włożyć do takiego 'piekarnika'? Chyba nie plastikową łyżeczkę, prawda?

Ondřej: Zdecydowanie nie! Ta by ci się ładnie roztopiła. Sterylizuje się w ten sposób rzeczy z metalu, szkła, porcelany lub ceramiki. Natomiast nigdy nie wolno tam wkładać tekstyliów, gumy, plastiku ani papieru.

Tereza: Rozumiem. A jakie są parametry?

Ondřej: Zapamiętaj trzy kombinacje. Albo 160 stopni na 60 minut, 170 na 30 minut, albo dla spieszonych 180 stopni na 20 minut. Im wyższa temperatura, tym krótszy czas.

Tereza: To ma sens. A co z drugą metodą? Mówiłeś, że jest jeszcze bardziej powszechna.

Ondřej: Tak, to sterylizacja nasyconą parą wodną pod ciśnieniem. Wszyscy znają to pod nazwą autoklaw. To jest złoty standard w gabinetach.

Tereza: Dlaczego akurat autoklaw? Jest w czymś lepszy?

Ondřej: Jest znacznie delikatniejszy dla narzędzi i przede wszystkim niewiarygodnie skuteczny. Para ma świetną zdolność penetracji, przenika wszędzie i przez koagulację białek niezawodnie zabija mikroorganizmy. A co jest super, nie pozostawia żadnych chemicznych pozostałości.

Tereza: Czyli tylko czysta praca z parą. Jak przebiega taki cykl w autoklawie?

Ondřej: Ma cztery fazy. Najpierw komora jest odpowietrzana i podgrzewana. Potem wpuszcza się parę o odpowiedniej temperaturze i ciśnieniu. Następuje sama sterylizacja. A na końcu jest faza suszenia, kiedy para jest szybko odsysana. Całość jest automatyczna.

Tereza: A jakie są tam temperatury i ciśnienia? Czy to podobnie jak przy gorącym powietrzu?

Ondřej: Jest inaczej. Zazwyczaj używa się 121 stopni przy ciśnieniu 200 kilopaskali na 20 minut. Lub częściej 134 stopni przy 300 kPa na 4 do 7 minut. Istnieje też tak zwana sterylizacja 'flash' na 4 minuty dla narzędzi, których potrzebujesz natychmiast.

Tereza: Wow, to jest szybkość. A co na przykład u pacjentów ryzyka, na przykład z HIV lub zapaleniem wątroby? Czy to się jakoś zmienia?

Ondřej: Świetne pytanie! Tak, tam idzie się na pewniaka. Używa się 134 stopni i 300 kilopaskali, ale czas wydłuża się aż do 60 minut. Bezpieczeństwo jest absolutnie kluczowe.

Tereza: Dobrze, więc ciepło mamy opanowane. Co jeszcze wchodzi w grę? Wspomniałeś o promieniowaniu.

Ondřej: Dokładnie, sterylizacja radiacyjna. Ale z tą nie spotkasz się w gabinecie. To jest czysto przemysłowa sprawa dla jednorazowych akcesoriów, takich jak materiały opatrunkowe czy zestawy do infuzji.

Tereza: Więc to, co kupię w aptece już sterylne, przeszło najprawdopodobniej promieniowanie?

Ondřej: To bardzo prawdopodobne. Wykorzystuje się do tego promienie beta lub gamma, które niszczą DNA mikroorganizmów. Wadą jest to, że trwa to dłużej, a materiał musi potem przez jakiś czas 'odpoczywać' w magazynie, żeby pozbyć się resztek promieniowania.

Tereza: To brzmi trochę jak z komiksu. A co jeśli mam narzędzie, które nie znosi ani ciepła, ani promieniowania?

Ondřej: Wtedy przychodzi kolej na sterylizację chemiczną. Ta jest przeznaczona właśnie dla tych wrażliwych materiałów. Ale uwaga, tutaj już pracujemy z dość niebezpiecznymi substancjami.

Tereza: Aha, czyli to już nie tylko gorąca para…

Ondřej: Dokładnie tak. Używa się gazów, głównie tlenku etylenu i formaldehydu. A tutaj jest ważny wymóg konstrukcyjny – te urządzenia muszą być w gabinecie konstrukcyjnie oddzielone od reszty działalności.

Tereza: Dlaczego taka surowość?

Ondřej: Ponieważ te gazy są trujące. Tlenek etylenu jest nawet potencjalnie rakotwórczy i mutagenny. Wysterylizowane przedmioty muszą być potem wietrzone przez kilka dni. Formaldehyd jest w podobnej sytuacji. Jest skuteczny, ale trzeba się z nim obchodzić niezwykle ostrożnie.

Tereza: No wow. Czy istnieje jakaś nowocześniejsza, bezpieczniejsza alternatywa dla wrażliwych narzędzi?

Ondřej: Ależ oczywiście! Mamy tu sterylizację fizykochemiczną, znaną jako sterylizacja plazmowa. To czwarty stan skupienia materii!

Tereza: Czwarty stan skupienia materii w gabinecie? To brzmi jak science fiction!

Ondřej: Trochę tak. W urządzeniu substancja chemiczna, na przykład nadtlenek wodoru, rozkłada się w polu wysokiej częstotliwości na plazmę – chmurę jonów i wolnych rodników. A te rodniki reagują potem z komórkami mikroorganizmów i niszczą je.

Tereza: A zaleta to…?

Ondřej: Że to wszystko odbywa się w niskiej temperaturze! Jest to idealne dla endoskopów, kamer, optyki… po prostu dla całej drogiej i wrażliwej techniki.

Tereza: Super! Jest przy tym jakiś haczyk, na który powinnam uważać na egzaminie?

Ondřej: Zdecydowanie. I to jest duży haczyk! Do sterylizacji plazmowej nie wolno używać opakowań z celulozy. Więc żadnego papieru, bawełny, niczego takiego. Plazma by je zniszczyła. To zapamiętaj.

Tereza: Zapisane. A skoro już jesteśmy przy tych opakowaniach… jak zapewnię, żeby narzędzie po sterylizacji pozostało sterylne?

Ondřej: Kluczowe jest prawidłowe zapakowanie i oznaczenie. Każde opakowanie musi mieć datę sterylizacji, datę ważności i kod pracownika, który to robił. Bez tego ani rusz.

Tereza: A w co to się pakuje? W jakieś woreczki?

Ondřej: Tak, najczęściej używa się jednorazowych opakowań, na przykład kombinacji papier-folia. A teraz to najważniejsze dla praktyki i dla egzaminów – jak przedłużyć sterylność.

Tereza: Cała w słuch.

Ondřej: Kiedy narzędzie zapakujesz w jeden woreczek i zostawisz je swobodnie leżące, pozostanie sterylne tylko przez kilka dni. Ale kiedy użyjesz podwójnego opakowania – czyli dwóch woreczków w sobie – swobodnie przechowywane wytrzyma 12 tygodni. A jeśli schowasz je w tym podwójnym opakowaniu do szafki lub szuflady, to nawet 6 miesięcy!

Tereza: To ogromna różnica! Czyli podwójnie pakować i chować.

Ondřej: Dokładnie. A jak dołożysz do tego jeszcze trzecie, magazynowe opakowanie, masz sterylność na cały rok. Ale uwaga, te miękkie opakowania wolno używać tylko do autoklawu lub plazmy. W sterylizacji gorącym powietrzem by się spaliły.

Tereza: Jasne. A co z twardymi opakowaniami, takimi jak na przykład metalowe kasety?

Ondřej: Te też istnieją, są do wielokrotnego użytku. Na przykład kontener pozostaje sterylny, swobodnie przechowywany przez 6 dni, ale chroniony w szafie przez 12 tygodni. Te czasy warto się nauczyć, egzaminatorzy je uwielbiają.

Tereza: Dobrze, więc mamy sterylne narzędzia w opakowaniach. Ale jak mogę być stuprocentowo pewna, że ten cykl w urządzeniu przebiegł prawidłowo? Że to się naprawdę udało?

Ondřej: Świetne pytanie. Do tego służy kontrola skuteczności. I mamy od razu kilka poziomów. Najbardziej niezawodną metodą są wskaźniki biologiczne.

Tereza: Co to jest?

Ondřej: To są probówki, które zawierają ekstremalnie odporne żywe zarodniki bakterii. Wkładasz je do sterylizatora razem z narzędziami. Po cyklu wysyła się je do laboratorium, gdzie sprawdza się, czy zarodniki przeżyły. Jeśli nie, sterylizacja była udana.

Tereza: To taki crash test dla sterylizatora.

Ondřej: Dokładnie tak! Potem mamy testy chemiczne. To są te paski lub pola na opakowaniach, które zmieniają kolor. To ci jednak nie powie 'jest sterylne', tylko 'proces przebiegł', czyli że para lub ciepło tam dotarły.

Tereza: Czyli taka szybka kontrolka.

Ondřej: Tak. A na koniec są testy fizyczne. Te są wbudowane bezpośrednio w urządzeniu i mierzą temperaturę, ciśnienie i czas. Wszystko musi być obowiązkowo zapisywane w dzienniku sterylizacji.

Tereza: Więc mamy mnóstwo warstw kontroli, żeby wszystko było bezpieczne. To uspokajające. Omówiliśmy naprawdę dużo. Od gorącego powietrza, przez parę i chemię, aż po plazmę i prawidłowe pakowanie. Kluczowe jest wybranie odpowiedniej metody dla danego materiału i potem dopilnowanie opakowań i daty ważności.

Ondřej: Absolutnie dokładnie. Kiedy to sobie wyjaśnicie, macie wygraną. A teraz, kiedy już umiemy wszystko doskonale wysterylizować, możemy przyjrzeć się temu, jakich narzędzi właściwie w tym gabinecie najczęściej używamy do usuwania kamienia nazębnego i płytki.

Tereza: Więc… teraz już wiemy, co wszystko staramy się zniszczyć i dlaczego. Ale jak to zrobić prawidłowo w praktyce? To prowadzi nas do dużego tematu – dezynfekcji.

Ondřej: Dokładnie tak, Terezo. I to jest temat, gdzie strasznie często popełnia się błędy. Ludzie myślą, że wystarczy coś spryskać i gotowe. Ale to nie jest takie proste.

Tereza: Dobrze, więc jak powinien wyglądać taki idealny, prawie superbohaterski środek dezynfekujący? Co powinien umieć?

Ondřej: Wyobraź sobie to jako listę wymagań. Po pierwsze, musi mieć szerokie spektrum działania. Musi niszczyć jak najwięcej paskudztw – bakterie, wirusy, grzyby i gruźlicę.

Tereza: Czyli taki uniwersalny zabójca. Rozumiem.

Ondřej: Dokładnie. Po drugie, szybkość. Chcemy, żeby działał szybko i w niskim stężeniu. Nikt nie ma czasu czekać godzinami, zanim coś się zdezynfekuje.

Tereza: A przede wszystkim, jego działania nic nie powinno wpływać, prawda? Na przykład temperatura albo gdy powierzchnia jest trochę zanieczyszczona białkami…

Ondřej: Bingo! To jest stabilność. I po trzecie… musi być bezpieczny i delikatny. Idealnie bez zapachu, żeby nam w gabinecie nie było niedobrze, i nie może niszczyć materiałów. Fotela za setki tysięcy nie chcemy sobie poparzyć.

Tereza: Tego zdecydowanie nie! A co z praktycznością? Zakładam, że cena i ekologia też odgrywają rolę.

Ondřej: Jasne. Musi być dobrze przechowywalny, trwały, idealnie biodegradowalny i oczywiście… ekonomicznie korzystny. Nie chcemy zbankrutować na dezynfekcji.

Tereza: Więc to jest ten ideał. Ale jak w praktyce poznam, że ten preparat, który trzymam w ręce, jest tym właściwym i jak go użyć?

Ondřej: Tutaj przychodzi kolej na najważniejszą rzecz w praktyce – i to, proszę, wszyscy zapamiętajcie. Czytać etykietę! Zawsze!

Tereza: To jak składanie mebli z IKEA, bez instrukcji po prostu tego nie zrobisz. Tylko tutaj nie chodzi o krzywą szafkę, ale o zdrowie.

Ondřej: Idealne porównanie! Na polskiej etykiecie muszą być absolutnie kluczowe informacje. Oczywiście nazwa i producent, ale głównie cel i sposób użycia.

Tereza: Więc czy to jest na powierzchnie, na narzędzia, czy na ręce… i czy to ma być spryskane, czy ma się w tym coś zanurzyć.

Ondřej: Dokładnie. A teraz to najważniejsze: skład i instrukcja. Musisz tam znaleźć spektrum działania, czyli co to niszczy, a przede wszystkim… dokładne stężenie i czas działania.

Tereza: Aha! Czyli rozcieńczać 'na oko' i zostawić na 'około pięć minut' to droga do piekła.

Ondřej: Dokładnie tak. To najczęstszy błąd. Kiedy nie dotrzymasz stężenia i czasu, to ta dezynfekcja po prostu nie działa. To marnowanie czasu i pieniędzy. Czyli podsumowując: na etykiecie zawsze sprawdzam trzy rzeczy – do czego to jest, jakie stężenie zmieszać i jak długo to zostawić do działania.

Tereza: Dobrze, etykietę przestudiowaliśmy. Jakie są więc główne sposoby aplikacji dezynfekcji?

Ondřej: Mamy w zasadzie cztery podstawowe drogi. Pierwsza to zanurzenie. To używa się wyłącznie do narzędzi. Po prostu zanurzasz je całe w wannie dezynfekcyjnej i zamykasz pokrywę.

Tereza: Łatwe. Co dalej?

Ondřej: Drugi sposób to przecieranie lub mycie. To klasyka na podłogi, powierzchnie, fotele. Bierzesz szmatę, zanurzasz w roztworze i jedziesz. Ekspozycja, czyli czas działania, trwa do wyschnięcia.

Tereza: A trzeci będzie na pewno oprysk, prawda?

Ondřej: Zgadza się. Oprysk ma jednak trzy warianty. Klasyczny roztwór z rozpylacza, to każdy zna. Potem piana, która nie spływa, a na koniec aerozol – to są miniaturowe kropelki, które używa się tam, gdzie nie wolno wilgoci. Na przykład w bibliotekach na stare książki.

Tereza: A ta czwarta metoda? Brzmi trochę tajemniczo.

Ondřej: To jest gazowanie. Używa się tego tylko wyjątkowo, na przykład w wojsku lub w weterynarii. To dość specyficzna i niebezpieczna metoda.

Tereza: Od powierzchni i narzędzi przejdźmy do najważniejszego nosiciela infekcji – naszych rąk.

Ondřej: Tak, ręce to absolutna podstawa. I musimy sobie uświadomić, że na nich mamy dwa typy mikroflory. Pierwsza to tak zwana przejściowa, czyli powierzchniowa.

Tereza: To jest to, co złapię na ręce, kiedy dotknę klamki albo pacjenta?

Ondřej: Dokładnie tak. To taki ten codzienny nalot. Tę florę na szczęście usuniemy zwykłą dezynfekcją higieniczną.

Tereza: A ta druga?

Ondřej: Ta jest bardziej podstępna. Nazywa się florą rezydualną, czyli wewnętrzną. Te mikroby dostają się głęboko między komórki skóry.

Tereza: I na te już zwykła dezynfekcja nie wystarczy?

Ondřej: Niestety nie. Na tę głęboką florę, która jest wysokiego ryzyka, działa dopiero chirurgiczna dezynfekcja rąk.

Tereza: No to rozbierzmy to. Jaka jest różnica między zwykłym myciem a różnymi rodzajami dezynfekcji rąk?

Ondřej: Świetne pytanie. Całkowita podstawa to klasyczne mycie rąk mydłem. Powinno trwać co najmniej 30 sekund. Tym usuniesz brud i tylko część mikrobów. Wystarczy to do zwykłego, nieinwazyjnego badania.

Tereza: Dobrze. Co to jest następny poziom?

Ondřej: Następne to mycie dezynfekcyjne. To już jest dokładniejsze. Ręce i przedramiona myje się sterylną szczoteczką i mydłem przez jedną do dwóch minut. Tym przygotowuje się ręce do samej dezynfekcji.

Tereza: A tą jest…?

Ondřej: Higieniczna dezynfekcja rąk. To jest to, co powinno dziać się w gabinecie nieustannie. Używa się do tego preparatów alkoholowych, płynnych lub żelowych.

Tereza: A jak długo i ile?

Ondřej: Wcierasz około 1 do 3 mililitrów przez 30 do 60 sekund. Tym zniszczysz tę powierzchniową florę, o której mówiliśmy.

Tereza: A na szczycie piramidy jest ta chirurgiczna dezynfekcja. Ta chyba zwykłego dentysty tak bardzo nie dotyczy, chyba że akurat nie wykonuje dużej operacji.

Ondřej: Dokładnie. To jest proces przed operacjami. Ręce zanurza się w dezynfekcji na dziesięć minut, potem zakłada się sterylne rękawiczki. A jeśli operacja trwa dłużej niż godzinę, cały proces się powtarza.

Tereza: Wow, to jest nauka. Więc od zwykłego mydlenia aż po dziesięciominutową kąpiel. Jasne jest, że czyste ręce to podstawa. Ale same ręce nie wystarczą, prawda? Musimy chronić się też inaczej.

Ondřej: Zdecydowanie. A to pięknie prowadzi nas do osobistych środków ochrony. Na przykład takie rękawiczki, to jest rozdział sam w sobie…

Tereza: No to idziemy do finału. Omówiliśmy diagnostykę, a teraz przyjrzymy się samemu leczeniu. Jakie nowoczesne metody nam w tym pomogą?

Ondřej: Zacznijmy od ozonu. To naprawdę szybka sprawa. Na ząb nakłada się taką silikonową osłonkę, gdzie urządzenie tworzy próżnię-ozon. Aplikacja trwa tylko od 10 do 60 sekund.

Tereza: To prawie nic! A co dzieje się potem?

Ondřej: Urządzenie znowu odsysa ozon i przekształca go z powrotem w powietrze. Pacjent musi potem przeprowadzać fluoryzację, na przykład specjalną pastą, a za cztery tygodnie idzie na kontrolę. Proste i efektywne.

Tereza: Świetnie. A co z tym często wspominanym laserem? To brzmi trochę jak science fiction.

Ondřej: Trochę tak. Laser to wspaniałe narzędzie, ale ma surowe zasady. Pomieszczenie musi być oznaczone tabliczką ostrzegawczą, a okulary ochronne są absolutną koniecznością.

Tereza: Bezpieczeństwo przede wszystkim, jasne. A do czego wszystkiego się go używa?

Ondřej: Spektrum jest szerokie. Od leczenia próchnicy, przez chirurgię tkanek miękkich, aż po dezynfekcję kanałów korzeniowych. Ale uwaga, są tu też przeciwwskazania.

Tereza: Jak na przykład?

Ondřej: Na przykład zaburzenia krzepnięcia krwi, rozrusznik serca… a co ciekawe, wypełnienia amalgamatowe lub złote muszą być usunięte przed użyciem ze względów bezpieczeństwa.

Tereza: To ma sens. I jako ostatnie mamy tu kamerę wewnątrzustną. Ta nie leczy, ale pomaga, prawda?

Ondřej: Dokładnie tak. Dzięki niej widzimy nawet w trudno dostępnych miejscach. A przede wszystkim – pacjent wszystko widzi z nami na ekranie. To go świetnie motywuje!

Tereza: Widzieć zdjęcia