Streszczenie Urazy klatki piersiowej i mózgu oraz opieka pielęgniarska
Urazy klatki piersiowej i mózgu: Kompleksowy przewodnik i opieka
Wprowadzenie
Zewnętrzny drenaż komorowy (ZDK) jest podstawową procedurą neurochirurgiczną, neurologiczną i internistyczną, służącą do diagnostyki, monitorowania i terapii schorzeń związanych z zaburzeniami krążenia i objętości płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR). Dla studenta, który nie uczestniczył w zajęciach, ważne jest zrozumienie wskazań, przygotowania, wykonania, opieki nad pacjentem oraz postępowania w przypadku powikłań.
Definicja: Zewnętrzny drenaż komorowy polega na wprowadzeniu cewnika do komory bocznej mózgu w celu odprowadzenia lub monitorowania płynu mózgowo-rdzeniowego.
Podstawowe zasady i cele
- Cel diagnostyczny: pobranie płynu mózgowo-rdzeniowego do badania (hodowla, cytologia, biochemia) oraz ocena charakteru płynu mózgowo-rdzeniowego.
- Cel terapeutyczny: obniżenie ciśnienia śródczaszkowego (ICT), odprowadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego zapalnego lub krwistego, przekierowanie przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego w celu gojenia rany.
- Cel monitorujący: bezpośredni pomiar ciśnienia śródczaszkowego (ICP) za pomocą cewnika komorowego.
Wskazania (kiedy rozważyć ZKD)
- Wodogłowie ostre lub zdekompensowane wodogłowie przewlekłe
- Uraz czaszkowo-mózgowy ze wskazaniem do dekompresji lub odprowadzenia płynu mózgowo-rdzeniowego
- Odprowadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego zapalnego (ryzyko niedrożności dróg odpływu)
- Odprowadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego krwistego po operacji
- Przekierowanie przepływu płynu mózgowo-rdzeniowego w celu gojenia rany w obszarze tylnego dołu czaszki
- Monitorowanie ICP
Przeciwwskazania
- Nieskorygowane zaburzenia krzepnięcia
- Sytuacje, gdy wskazaniem jest jedynie monitorowanie ICP, ale ryzyko przewyższa korzyści
- Immunosupresja (zwiększone ryzyko infekcji)
- Terminalny stan pacjenta
Przygotowanie pacjenta
- Badanie neurologiczne i metody obrazowania (TK, MR) w celu zaplanowania toru cewnika.
- Przygotowanie pola operacyjnego: golenie, szampony dezynfekujące.
- Zapewnienie dostępu dożylnego do dożylnego podania leków.
- Zapobieganie infekcjom okołooperacyjnym: profilaktyczna antybiotykoterapia zgodnie z lokalnymi wytycznymi.
Definicja: Punkt Kochera to anatomiczny punkt orientacyjny do wkłucia do rogu przedniego komory bocznej, zazwyczaj 2–3 cm bocznie od linii środkowej i 11 cm ku górze od gładzizny (lokalizacja jest korygowana na podstawie wyników badań obrazowych).
Technika założenia ZDK (w uproszczeniu)
- Zazwyczaj wybiera się część rogu przedniego półkuli niedominującej.
- Krótkie nacięcie skóry i trepanacja (nawiercenie czaszki) w punkcie Kochera.
- Po durotomii wprowadza się do rogu przedniego dren bocznie perforowany na mandrynie.
- Po wycofaniu mandrynu rozpoczyna się odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego; cewnik przesuwa się o około 1 cm głębiej.
- Tunelizacja cewnika co najmniej 5 cm od rany i stabilne umocowanie cewnika.
Praktyczny przykład: prosty przebieg
Pacjent z ostrym wodogłowiem po krwotoku podpajęczynówkowym zgłasza się z zaburzeniami świadomości. Tomografia komputerowa (TK) wykazuje poszerzenie komór i wskazanie do pilnego ZDK. Po jałowym przygotowaniu i podaniu antybiotyków (ATB) wykonuje się dostęp w punkcie Kochera, cewnik jest tunelizowany i podłączony do komory pomiarowej. Płyn mózgowo-rdzeniowy jest odprowadzany odpowiednio do ustawionej wysokości przelewu, pacjent stabilizuje się i zleca się kolejne TK za 24 godziny.
Opieka nad pacjentem z ZDK
- Ciągłe monitorowanie: poziom świadomości, reakcja źrenic (fotoreakcja, izokoria/anizokoria), ruchomość kończyn, napięcie mięśniowe, częstość akcji serca, ciśnienie krwi, częstość oddechów, temperatura.
- Kontrola funkcjonowania ZDK, ilości i wyglądu płynu mózgowo-rdzeniowego co najmniej co 1 godzinę (zgodnie z lokalnymi protokołami).
- Ściśle aseptyczne postępowanie: sterylne rękawiczki, sterylna serweta, dezynfekcja.
- Wymiana zestawu: w przypadku wodogłowia co 10–12 dni, w przypadku choroby zapalnej codziennie.
- Wymiany dokonuje zawsze co najmniej dwóch pracowników medycznych.
Zarejestruj się po pełne podsumowanieMasz już konto? Zaloguj się
Zewnętrzny drenaż komorowy - przegląd
Klíčové pojmy: ZDK służy do diagnostyki, terapii i monitorowania płynu mózgowo-rdzeniowego., Wskazania: ostre wodogłowie, odprowadzenie zapalnego/krwawego płynu mózgowo-rdzeniowego, monitorowanie ciśnienia śródczaszkowego (CŚC)., Przeciwwskazania: zaburzenia krzepnięcia, immunosupresja, stan terminalny., Przygotowanie: TK/MR, sterylne przygotowanie pola operacyjnego, profilaktyka antybiotykowa., Technika: dostęp w punkcie Kochera, tunelizacja min. 5 cm, stabilna fiksacja., Ustawienie poziomu drenażu w cmH2O zgodnie z zaleceniami lekarza, punkt zerowy = tragus., Monitorowanie: stan kliniczny, ilość i wygląd płynu mózgowo-rdzeniowego co 1 godzinę., Strategia: drenaż przerywany vs ciągły (docelowo $100-300\ \mathrm{ml}/24\ \mathrm{godz}$)., Problemy: niedrożność, niewłaściwe położenie, nadmierny lub niedostateczny drenaż., Pielęgnacja: aseptyka, regularne zmiany opatrunków co 24 godziny, wymiana zestawu zgodnie ze wskazaniami., Usunięcie: zaklemowanie, monitorowanie CŚC, decyzja o dalszym postępowaniu przez lekarza., Infekcje i wyciek są najczęstszymi powikłaniami.