Test z Sposoby podawania leków w medycynie weterynaryjnej

Sposoby podawania leków w medycynie weterynaryjnej: Kompletny przewodnik

Pytanie 1 z 50%

Czy dążenie do unikania aplikacji domięśniowej u zwierząt rzeźnych jest motywowane niepożądanymi zmianami dla konsumenta?

Podawanie iniekcji u zwierząt

20 pytań

Pytanie 1: Czy dążenie do unikania aplikacji domięśniowej u zwierząt rzeźnych jest motywowane niepożądanymi zmianami dla konsumenta?

A. Tak

B. Nie

Wyjaśnienie: Zmiany po aplikacji domięśniowej nie są widoczne w mięśniach podczas uboju, są jednak niepożądane dla konsumenta, dlatego u zwierząt rzeźnych staramy się unikać tej metody aplikacji.

Pytanie 2: Czy aplikację podskórną u zwierząt wykonuje się na klatce piersiowej za łopatką?

A. Tak

B. Nie

Wyjaśnienie: Do aplikacji podskórnej wykorzystuje się miejsce z luźną skórą w kaudalnej części szyi przed łopatką lub na klatce piersiowej za łopatką, ewentualnie fałd skóry u nasady ogona.

Pytanie 3: Czy w celu oszczędności czasu i minimalizacji odpadów, podczas podawania iniekcji zwierzętom, zaleca się użycie tej samej igły dla wielu osobników, jeśli pochodzą z tej samej hodowli?

A. Tak

B. Nie

Wyjaśnienie: Materiały wyraźnie wskazują: 'Dla każdego zwierzęcia nowa igła, nie jesteśmy świniami!' i ostrzegają przed ryzykiem przeniesienia bardzo zakaźnego ropnego zapalenia węzłów chłonnych (kazeozowego zapalenia węzłów chłonnych), które przenosi się przez krew i ropę, szczególnie u małych przeżuwaczy.

Pytanie 4: Czy główną metodą podawania preparatów depotowych u zwierząt jest podanie domięśniowe?

A. Tak

B. Nie

Wyjaśnienie: Aplikacja podskórna jest w praktyce klinicznej stosowana głównie do podawania preparatów depotowych.

Pytanie 5: Czy resorpcja substancji po aplikacji podskórnej jest szybsza niż po aplikacji domięśniowej?

A. Tak

B. Nie

Wyjaśnienie: Resorpcja po aplikacji domięśniowej jest szybsza niż po aplikacji podskórnej.