Podcast o Przestępstwo nieuprawnionego przetwarzania danych osobowych

Przestępstwo nieuprawnionego przetwarzania danych osobowych: Analiza i podsumowanie

Podcast

Przestępstwo nieuprawnionego przetwarzania danych osobowych0:00 / 2:15
0:001:00 pozostało
OndřejNa pewno słyszeliście w telewizji o jakiejś głośnej sprawie i zastanawialiście się, ile lat za to dostanie? No więc właśnie to, co określa, jakie zachowanie jest przestępstwem i jaka kara za nie grozi, tym zajmuje się materialne prawo karne.
AdélaDokładnie tak. I właśnie o nim będziemy dzisiaj rozmawiać. Witajcie w podcaście StudyFi.

Przestępstwo nieuprawnionego przetwarzania danych osobowych

Délka: 2 minut

Přepis

Ondřej: Na pewno słyszeliście w telewizji o jakiejś głośnej sprawie i zastanawialiście się, ile lat za to dostanie? No więc właśnie to, co określa, jakie zachowanie jest przestępstwem i jaka kara za nie grozi, tym zajmuje się materialne prawo karne.

Adéla: Dokładnie tak. I właśnie o nim będziemy dzisiaj rozmawiać. Witajcie w podcaście StudyFi.

Ondřej: Adela, gdzie to wszystko znajdziemy? Zakładam, że istnieje jakaś główna księga zasad.

Adéla: Księga zasad, podoba mi się to. Tak, to Kodeks karny. Ten kodeks chroni społeczeństwo, ma funkcję prewencyjną i oczywiście tę represyjną, czyli karzącą. A co kluczowe, opiera się na Karcie Praw Podstawowych.

Ondřej: Dobrze, więc kodeks. I w nim jest zdefiniowane „przestępstwo”. Co to dokładnie oznacza?

Adéla: Przestępstwo to czyn bezprawny, którego cechy są wymienione właśnie w kodeksie. Ale uwaga, nie każde bezprawne zachowanie jest od razu przestępstwem. Dzieli się je na występki i zbrodnie.

Ondřej: Jaka jest w tym różnica? Brzmią dość podobnie.

Adéla: Występki to wszystkie przestępstwa nieumyślne i te umyślne z górną granicą kary do pięciu lat. Wszystko inne, co jest poważniejsze, to zbrodnia. A jeśli coś takiego popełni nieletni w wieku od 15 do 18 lat, mówimy o czynie karalnym.

Ondřej: Rozumiem. Czyli zależy od wagi czynu. Ale co, jeśli ktoś czegoś nie zrobił celowo?

Adéla: Świetne pytanie! Tym samym przechodzimy do winy. To jest wewnętrzne nastawienie sprawcy. Rozróżniamy zamiar i nieumyślność.

Ondřej: Czyli albo chciał to zrobić, albo nie chciał, ale się stało. Proste, prawda?

Adéla: Prawie. Zamiar może być bezpośredni, kiedy sprawca chciał coś spowodować, albo ewentualny – wiedział, że to może się stać i godził się z tym. A potem jest nieumyślność świadoma i nieświadoma.

Ondřej: Czyli nawet nieumyślność ma swoje wersje? To brzmi jak „przepraszam” i „naprawdę bardzo przepraszam”.

Adéla: Dokładnie tak. Przy nieumyślności świadomej wiecie, że łamiecie zasady, ale liczycie, że nic się nie stanie. Przy nieumyślności nieświadomej nawet o tym nie wiedzieliście, ale powinniście i mogliście wiedzieć.