Podcast o Przestępstwa narkotykowe w prawie czeskim

Přepis

Adéla: Co to jest ta jedna rzecz, która na egzaminie zaskakuje większość studentów prawa karnego? Różnica między zamiarem a niedbalstwem. Brzmi to podobnie, ale różnica jest ogromna. A my pokażemy wam, jak nigdy więcej tego nie pomylić.

Adéla: Słuchacie StudyFi Podcast. Adamie, zacznijmy. Co jest podstawą materialnego prawa karnego?

Adam: Jest nim kodeks karny. On w zasadzie mówi dwie rzeczy: co jest przestępstwem i jaka kara za nie grozi. Ma funkcję ochronną, prewencyjną, ale także represyjną.

Adéla: Czyli taki manual, co jest zabronione?

Adam: Dokładnie tak. I dzieli się na część ogólną, gdzie są pojęcia takie jak obrona konieczna czy właśnie zawinienie, oraz część szczególną, gdzie znajdziesz już konkretne przestępstwa – zabójstwo, kradzież i tak dalej.

Adéla: Dobrze, a co to jest to kluczowe pojęcie – przestępstwo?

Adam: Jest to czyn bezprawny, którego znamiona są określone właśnie w ustawie. I dzielimy je na występki i zbrodnie.

Adéla: Jaka jest w tym różnica?

Adam: Występki to wszystkie przestępstwa nieumyślne oraz te umyślne z karą do pięciu lat. Wszystko inne, co jest poważniejsze, to zbrodnia. Proste, prawda?

Adéla: Tak to brzmi. A co, jeśli coś popełni ktoś, kto nie skończył jeszcze osiemnastu lat?

Adam: Wtedy mówimy o czynie karalnym. Kary są tam łagodniejsze, na przykład tylko o połowę.

Adéla: A teraz to najważniejsze z wprowadzenia – zawinienie.

Adam: Dokładnie. To jest wewnętrzna postawa sprawcy. Mamy zamiar i niedbalstwo. A każde ma jeszcze dwie formy.

Adéla: No to dawaj!

Adam: Zamiar bezpośredni jest jasny – chcę coś zrobić i to robię. Zamiar ewentualny jest wtedy, gdy wiem, że coś może się stać, i jest mi to obojętne. Godzę się z tym.

Adéla: A niedbalstwo?

Adam: Niedbalstwo świadome to wtedy, gdy wiesz, że naruszasz zasady, ale bezpodstawnie liczysz, że nic się nie stanie. Na przykład jedziesz na czerwonym świetle i masz nadzieję.

Adéla: To brzmi dość ryzykownie.

Adam: Owszem. A niedbalstwo nieświadome jest wtedy, gdy nie wiesz, że możesz coś spowodować, chociaż biorąc pod uwagę okoliczności, powinieneś i możesz to wiedzieć. Na przykład lekarz, który coś zaniedba.

Adéla: Świetnie. Czyli kluczem jest zawsze rozróżnienie wewnętrznej postawy sprawcy. Dzięki, Adamie!

Adam: Z przyjemnością. A wam życzymy wielu sukcesów na egzaminach!